Blog Image

Repetitieblog

Repetities van Encore

OP dit blog kun je lezen wat we op de repetitie geoefend hebben en welke bijzonderheden over die avond te vertellen valt.

Donderdag 7 oktober 2021

Uncategorised Posted on 20 Oct, 2021 11:12

Nog voordat de repetitie begint, zit de stemming er al goed in. Onze dirigent, Bram, speelt heel virtuoos Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben … Dat komt mogelijk, omdat er ook vanavond weer een zanger terugkeert na het lange COVID-reces. Een mooier welkom is dan nauwelijks voorstelbaar. Maar al snel haalt onze dirigent Encore bij de les. Hij zet in met een toonladder C-kleine terts. Het koor zet de eerste twee noten goed in en slaat vervolgens bij de derde noot verkeerd af. Bram legt uit dat we wel mooi zingen, maar dat we meer een toonladder C-grote terts zingen. En vervolgens legt hij geduldig het verschil uit. Met de opgedane kennis blijkt Encore in staat om de juiste toonladder alsnog uit te voeren. En vervolgens doet Bram er dan ook nog twee scheppen bovenop. Hij breidt de toonladder verder uit. Eerst met “hahaha” en een heel vrolijk Cumbaja” en daarna met de zin “Heel ingetogen en sober zingen wij samen in oktober”. Voor het gemak krijgen we deze warming-up-oefening op papier uitgereikt.

Hoewel we nog druk zijn om ons repertoire weer onder de knie te krijgen, hebben we toch al zicht op twee kerstoptredens. Het is daarom niet vreemd, dat na elk gezongen lied wordt beoordeeld of het ook voor dat moment geschikt is. Het eerste lied van vanavond is Sonntagsmorgen van Felix Mendelssohn. Na twee regels slaat de dirigent af. Dat de piano vals is, weten we allemaal, maar nu ging er ook iets bij de sopranen mis. Een herstart volgt en met iets meer aandacht voor de dynamiek klinkt dit lied klinkt als vanouds. Bij Veni jesu blijken de tenoren niet de juiste toon te pakken. Bram werkt aan de zuiverheid en plaatst de hoge stemmen aan de ene kant en de lage stemmen aan de andere kant van de zaal. En dan is het een kwestie van elkaar toezingen. Volgens Bram is de tekst niet al te moeilijk, dus de bladmuziek kan ook wel even weg. En dan gaan we “individueel zingen”, dat wil zeggen dat alle sopranen, tenoren, alten en bassen door elkaar staan. Nu is het belangrijk om de eigen partij te kennen en goed te luisteren naar elkaar. En Encore kan dat.

De spanning stijgt als we in de gebruikelijke opstelling The Pasture gaan zingen. Bram is blij verrast, als hij hoort hoeveel we al kennen. Wel klinkt het halfzacht. Onze dirigent vindt, dat we meer aandacht moeten geven aan de crescendo’s en de-crescendo’s. Moeten, want Bram heeft zo zijn best gedaan op het schijven van de muziek. Het is echt een stemmig lied.

Dan zingen we het Ave Maria van Andreas Mussner. Dat doen we zonder soliste en na een korte partij-repetitie om hier en daar wat op te frissen. Na de koffiepauze pakt Bram de draad weer op met het tweede deel. We lopen dan tegen wat hiaten aan, die Bram vakkundig wegpoetst. En als een soort pauzenummer leert Bram de sopranen de solopartij even tussendoor aan. Tot slot zingen we het Ave Maria helemaal en vinden dit lied eigenlijk ook wel passen bij een kerstconcert.

Na al dat oefenen wordt het tijd om nog even lekker iets uit het repertoire te zingen. Dat wordt The Apple, maar wel in een snelle uitvoering. Vervolgens zwijmelen we bij Sunrise Sunset uit Anatevka. Hoewel Bram To life al speelt komen we toch uit bij Tourdion, het meest bijzondere lied uit de koormap. De tekst is geen probleem, het enthousiasme is groot, maar eerlijk is eerlijk. Het klinkt bezopen. Dat is voor een drinklied niet verkeerd.



Donderdag 30 september 2021

Uncategorised Posted on 20 Oct, 2021 10:33

Als een soort rondtoerend circus is Encore nu neergestreken net over de grens van Heemstede. Ons onderkomen is een gedempte gymzaal vol paapse tinten. Met zicht op het klimrek en de bok krijgt het woord “warming-up” een wat andere betekenis. Onze dirigent laat zich dit keer niet gaan en bespaart ons de ochtendgymnastiekdeuntjes. Integendeel, hij wil dat we de toonladder met “halleluja” gebonden zingen en laat vervolgens ook nog een vrolijke variant op ons los.

Zodra de stemming erin zit en het koor zuiver klinkt, wordt het tijd om de pianotoetsen te beroeren. Met de touche van Bram is helemaal niets mis, maar de piano klinkt …..  nou ja, gewoon vals. Zolang dat alleen de piano betreft, maken Bram en het koor er maar geen probleem van. We gaan van start met As long as I have music , een echte tranentrekker die ondanks de droge akoestiek goed klinkt.  Het Veni Jesu dat er op volgt, gaat op een paar verkeerde inzetjes bijna helemaal goed. Zingen is net als zwemmen, schaatsen en dansen. Je kan het een tijd niet hebben gedaan, maar je verleert het niet!

Vervolgens studeren we op The Pasture. Bram veronderstelt dat we twee weken hebben geoefend, maar na een paar regels zingen, spat deze droom uiteen. Het prachtige voorspel bracht de zangers van Encore eigenlijk al in verwarring. Op zo’n moment wrijft onze dirigent zich in de handen, hij veert op en roept blij, dat hij gelukkig niet voor niets is gekomen. En om te zorgen dat wij de moed niet verliezen, deelt hij ons verheugd mee dat hij gelukkig nog veel herkent. Vooral de tekst dus. De heren beginnen en Bram raadt aan om een rustig tempo aan te houden, diep in te ademen en in één adem te zingen. Als droegen de heren poëzie voor aan de dames. En zo zingen we het ook zonder tekst en oefenen de inzetten, zodat de melodielijn perfect doorloopt. Bram kneedt en boetseert en vergeet ook de dynamiek niet. Met de crescendo’s en decrescendo’s worden de punten op de “i” gezet. En zo is het een stemmig lied geworden met veel klankkleur.

Zodra de koffiepauze voorbij is, zijn er een paar korte mededelingen van het bestuur. Daarna kondigt onze dirigent Nichts, soll uns scheiden aan. Er is nog veel blijven hangen, maar eerlijk is eerlijk. Er zitten ook wat foutjes in.  Heel snel behoort het eerste deel weer tot de parate kennis. Dat doet Bram de vraag stellen: “Hoe zit het met le petit Messe Solenelle van Joseph Concone?” Welnu, het Kyrië lijkt er nog op. Onze dirigent wordt altijd vrolijk van deze mis en het verrast niet dat hij met de The RaggleTaggle Gypsy verder wil. Hier blijkt de begeleidende “Ha-ha-partij” heel lastig. Het is zoeken naar de juist toonhoogte.

Bij Tonight en Somewhere uit Westside Story blijkt de piano vals en eerlijk gezegd Encore gaat daar in mee. Gelukkig valt het niet zo op.

De uitsmijter van de avond wordt Thats Amore. Het klinkt gezellig en vrolijk, maar vooral unisono. De tweedestem blijkt verdwenen. Dat is een aandachtspuntje voor een volgende keer. Dan zingen we weer in deze paarse gymzaal. Passende kleding lijkt gewenst!.



Donderdag 16 september 2021

Uncategorised Posted on 20 Oct, 2021 09:52

Vanavond zingen we voor de derde keer in Hillegom, maar dit keer in een andere, minder galmende ruimte. Een terugkeer naar Heemstede is aanstaande, tenslotte is Encore een koor uit Heemstede. is een ruimte met een beetje ontstemde piano. Onze dirigent kan dat aan, zolang het koor maar niet vals zing. Want dat is pas echt erg.

 .

De opwarming begint zodra de stempartijen naar zin van Bram staan opgesteld. De stemming komt er meteen al in, als Bram de toonladders uitbreid met “halleluja”. We bereiken een hoogtepunt  met het zinnetje “Hou toch eens op met dat ge-emmer. Zing en wees blij, het is september”. Dat gunnen we onze dirigent wel.

Al snel zijn de stembanden op temperatuur en zingen we een stemmig Down by the Sally Gardens. Onze dirigent kijkt tevreden, maar werkt aan kwaliteit. En dus doen we het eerste couplet nog een keer. “A capella” dus. De ruimte heeft een zogenaamde droge akoestiek en dat maakt dat we alles goed horen. We horen de goede dingen en de fouten, we horen elkaar. Het komt de zuiverheid alleen maar ten goede. Nu we zon goed op dreef zijn en haakt onze dirigent met Beyond the sea aan. Dit lied klinkt mooi en ingetogen. Anderhalf jaar op non-actief laat zijn sporen na, maar zo te beluisteren komen we langzamerhand weer op het niveau waar Encore in maart 2020 geëindigd is.

Vorige week waren we druk in de weer met het instuderen van een nieuw lied. Nu is het de vraag, wat we nog weten van het meerstemmige The Pasture. Partij voor partij zingen we door en Bram bouw het hele lied weer regel voor regel op. Met begeleiding (inclusief voorspel) is het alleen nog een kwestie van op het juiste moment invallen. Tellen helpt ons daarbij.

Na de koffiepauze pakt Bram opnieuw The Pasture op. De derde partij wordt nogal divers gezongen en dat is reden om de heren nog even onder handen te nemen. Met een aanwijzing om het vooral “gebonden” te zingen, doen we nu het eerste en het tweede couplet. En zowaar, het lied begint er op te lijken.

De avond vordert gestaag en het wordt tijd om de “bekende stukken” uit ons repertoire te zingen. Vol goede moed begint onze dirigent aan Da Pacem Domine van Robert Führer. Een lied dat we voor de Coronapauze hebben gezongen. Bram speelt het voor, maar er zijn maar weinig Encorianen, die een blijk van herkenning geven. Bram legt het opzij en grijpt het Ave Maria van Andrea Mussner. En dan blijkt onze soliste (sopraan) helaas niet aanwezig en dus gaat dit lied ook niet door. Bram, onvermoeibaar, doet een heel uitdagend voorstel aan de dames: Sound the trumpet van Henri Purcell. De sopranen en alten pakken de handschoen op. De trompetjes schetteren nog niet helemaal; zoals eerder gezegd hebben we vanavond een “droge” akoestiek. Veni Jesu gaat veel beter en klinkt als vanouds. En ook The Apple, een folksong, zingen we prachtig. Met de Tonight uit “Westside Story” besluiten we de avond. Met een goed gevoel, omdat we gelukkig nog heel veel noten en teksten kennen.



Donderdag 9 september 2021

Uncategorised Posted on 20 Oct, 2021 09:47

Voor de tweede keer zingen we op onze tijdelijke locatie in Hillegom …. aan zee. Het ruisen van het ventilatiesysteem vormt een soort grondtoon. Maar het voelt goed en het geeft ons vertrouwen.

Aangezien er geen mededelingen zijn van het bestuur, vangt Bram met de warming-up aan. We maken toonladders met “dom, dom” en “halleluja”. En om het nog iets ingewikkelder te maken, besluit onze dirigent tot een tweestemmige en later zelfs tot een driestemmige canon. Zodra de stembanden op temperatuur zijn, opent Bram de repetitieavond met Let us wander. Verbazingwekkend zoals Bram de diep verstopte noten en tekst bij ons weer te voorschijn weet te halen.

Maar het draait bij zingen niet alleen om de noten. Een lied moet ook op de juiste manier worden gebracht. Met de aanwijzing om niet te hakkelen en vloeiender te zingen, doen we een tweede poging. Die klinkt aanmerkelijk vlotter en vrolijker.

Een volgende tophit dient zich aan, als Sonntagmorgen van Felix Mendelssohn op de lessenaar verschijnt. Het is allemaal een kwestie van even ophalen uit het geheugen. En dan mag natuurlijk ook het mooie Tjèbè Pojiem niet ontbreken. In de huidige ruimte is de akoestiek iets “droger”. Misschien vinden we later nog wel een gang of trappenhuis waar we heerlijk kunnen galmen.

Dan is het tijd om de studie op te pakken. Vorige week hebben we gewerkt aan The Pasture (unisono). Bram rakelt het lied weer even op en leert vervolgens de meerstemmige versie aan. Partij voor partij passeert de revue. Stap voor stap bouwt Bram het lied op. En dan is het wel zaak om het moment van invallen goed in de gaten te houden.

Na een korte pauze, die toch iets langer duurde, pakken we de draad weer op. Bram is tevreden en plakt er vervolgens een mooi voorspel aan vast. En dan zingen we, zo goed en zo kwaad als het gaat, het eerst couplet helemaal. Dol enthousiast volgt Bram dan met het tweede couplet, maar dat blijkt nog een brug te ver. Want iedere stempartij heeft zo zijn eigen interpretatie.

Het einde van de avond nadert en er is nog tijd om in het rijke repertoire van Encore te duiken. Lead met Lord klinkt prachtig en blijkt tot verrassing van Bram ook nog een tweede couplet te hebben. En na een herstart kwam Tourdion goed uit de verf. Zelfs Bram vond dat het goed “bezopen” klonk. En dat is wel passend bij een Middeleeuws drinklied! De avond zit er op en we hebben lekker gezongen. Eigenlijk krijgen we de slag al aardig te pakken.



Donderdag 2 september 2021

Uncategorised Posted on 20 Oct, 2021 09:41

We zijn er bijna …….

Na een gedwongen stop zingen we vanavond voor het eerst weer sinds maart 2020. Dat doen we niet op onze vertrouwde plek, maar op een tijdelijke locatie in Hillegom. En daar zijn we heel blij mee. Want gezien de huidige situatie zingen we liever in een grote hoge ruimte voorzien van een uitstekend ventilatiesysteem. Toegegeven, we hebben ons vaak gehinderd gevoeld door zoemende apparaten, maar nu bezorgt het geruis ons een geruststellend  gevoel. Ieder koorlid is verteld, wat de regels en afspraken zijn. Vanwege vakanties is Encore vanavond nog niet voltallig.

Na een welkomstwoord en wat huishoudelijke mededelingen gaan we van start. Bram, onze dirigent,  is heel benieuwd hoe Encore na al die maanden zal klinken. Wij natuurlijk ook. We warmen op met drie eenvoudige toonladders. Op anderhalve meter afstand, in een vreemde ruimte met een andere akoestiek zingen de Encorianen heel voorzichtig. Volgens het protocol mogen we namelijk niet hard zingen. Gelukkig constateert Bram, dat het met de zuiverheid wel goed zit. Als “beloning” mogen we nog een toonladdertje doen.

En dan eindelijk …. na vijftig weken opbeurende koorberichten klinkt het Beyond the sea. Al na twee regels slaat Bram af. Scherp als altijd merkt hij op, dat we het niet als een sinterklaasliedje mogen zingen. Na de herstart kijkt Bram meer tevreden. Er wordt “a capella” gezongen. Eerst een couplet voor de heren, dan één voor de dames en daarna één gezamenlijk. Tenslotte begeleidt Bram het laatste couplet op de piano, voor zover hij zich de partij kan herinneren. Want Bram heeft de bladmuziek er vanavond niet bij. Bij As long as I have music is de herenpartij nauwelijks hoorbaar. Bram nodigt de heren uit om als groep (op anderhalve meter) vooraan te komen staan en dat geeft een beter resultaat.

Na Down by the Sally Gardens studeren we het nieuwe lied The Pasture in. Als het koor onzeker is, is Bram juist op zijn best. Hij lepelt het lied eerst unisono erin en is scherp op de komma’s. Dan wordt het pauze. Tijd om even wat te drinken en te kletsen. Want in de afgelopen anderhalf jaar heeft een ieder van ons veel meegemaakt.

Na de koffie pakt Bram The Pasture weer op en laat Encore het hele lied “a capella” zingen. En met succes. We zijn het studeren gelukkig niet verleerd! Dit lied is huiswerk voor de volgende week, want dan zullen we in de meerstemmige versie duiken. Over duiken gesproken. Wat weten we nog van de hoogtepunten van ons repertoire? We zingen Cantate Domino, Stay with me en The Apple. Gelukkig is het er allemaal nog, maar we moeten duidelijk weer aan de klank werken. Bij Veni Jesu rafelt de laatste regel een beetje, maar ook dat komt met een paar weken wel goed. Het laatste lied is Castles in the air en dat komt redelijk uit de verf. En dan is de repetitieavond al weer voorbij.

De kop is er af; Encore leeft weer. Het voelt vertrouwd en toch is het anders Maar dat komt met een paar weken wel goed. En dan zijn we er weer helemaal!



Donderdag 5 maart 2020

Repetities Posted on 09 Mar, 2020 21:32

Bij de aanvang blijkt de opkomst wat achter te blijven. Maar gaandeweg druppelen er toch nog zangeressen binnen. Zodoende kunnen we op sterkte aan de ademhalingsoefeningen beginnen. Onze dirigent, blijkbaar ongevoelig voor welk virus dan ook, laat het koor lekker voor zich uit “sissen”. De “pareltjes” zweven door de ruimte van het oefenpaleis en de voorste rij heeft het zwaar te verduren.

Het “verrassingslied” van vanavond is Beyond the sea. Zonder boek lukken de eerste twee coupletten best aardig. Maar de tekst van het derde couplet lijkt wel gatenkaas. Voor Bram is dat reden om de tekst even te vervangen door ‘doe-doe”. Dan diept Bram het Ave Maria van Mussner op. Helaas zonder de solopartij, maar er komt volgende keer een oplossing.

Da pacem domine zingen we drie keer. Bram corrigeert de “à , ò en è”. De klank moet een beetje korter en vanachter uit de keel komen. Het bijpassende Non nobis domine wordt flink geoefend vanaf maat vijftien. Er is een nieuw lied uit het album van Robert Führer. Van Laudi anima oefenen we eerst de tekst in het juiste ritme. Dan legt Bram een basis met de baspartij. De sopranen, tenoren en alten volgen.

Zodra de koffie op is, wordt het tijd om de jarige dirigent te huldigen. Encore zingt het feestvarken uitbundig toe. En zo zuiver als mogelijk is. Dan doen we nog een stukje van Laudi anima. Het resultaat mag er zijn, maar volgende keer hebben we nog wel een paar bladzijden te doen.

Encore koestert haar veelzijdige repertoire. Bram neemt daarom met regelmaat de  liederen even door. Castless in the air klinkt vanavond zeer zuiver. Met veel enthousiasme volgt Cantate Domino. Dat lied zingen we dan ook al zolang dat we het kunnen dromen. Zingen met een boek wordt een beetje potsierlijk.  Dan zet Bram de partijen uit elkaar, ieder in een hoek. De opdracht is om Dindirindin naar elkaar te zingen. Dat betekent articuleren en voordragen. Helaas blijkt de ademhaling onvoldoende en zakken we per regel een halve toon. Voor de bassen wordt het onmogelijk om de laatste regels nog goed te zingen. De tenoren houden hier stand. Bram ondersteunt hier en daar met wat pianobegeleiding en dan lukt het beter. Het blijft een kwestie van spanning houden op het ademapparaat. Het dorp van Wim Sonneveld doet vanavond ook weer mee. En nog wel met alle drie de coupletten! En het vrolijke Let us wander klinkt als vanouds heel goed.

De sopranen mogen het laatste lied kiezen. Hun oog valt op Stay with me.. . Niet een lied dat past, als je op punt van vertrekken staat. Het laatste couplet wordt dan ook dramatisch vertolkt. De komende twee weken is er geen zangavond. En dat heeft niets te maken met de zwevende pareltjes.



Donderdag 27 februari 2020

Repetities Posted on 08 Mar, 2020 12:14

Na afwezigheid van twee weken zingt Encore weer! En we hebben er zin in. Bram, onze dirigent, begint met de zangoefeningen en laat toonladders neuriën. De klank gaat over in “à” en dan naar  “ò”. De zuiverheid is ongekend. Dat belooft wat voor vanavond!

Alle Encorianen staan tijdens de oefening zonder muziekboek en daar maakt onze dirigent handig gebruik  van. Hij geeft een akkoord en zwaait ons vervolgens door Lead me Lord. We hebben ons eerste gebed gedaan en zijn tevreden over het resultaat.

Wat is er na twee weken vakantie nog blijven hangen van Dindirindin? Na het voorspel gaan we goed van start, maar als de tenoren een herhaling overslaan, ontspoort het lied. Na de een tweede start wordt het lied op prima wijze gezongen. Bram is niet tevreden en laat Dindirindin nog een keer “a capella” zingen. Een aantal Encorianen laat zich verleiden om in een walsritme te zingen in plaats van het marstempo. En bij de wals, het derde deel, zakken we per regel. Een extra repetitie voor de sopranen volgt, waarbij Bram ze tussendoor met allerlei foute noten verleidt. De sopranen houden stand. Het tweede couplet doen we “tutti” en “a capella”.  Ondanks alle aandacht voor de ademhaling, blijken we aan het einde toch iets gezakt.

Bram houdt de moed er in en laat ons Da pacem domine drie keer zingen. En dan is het goed genoeg om ons te storten op het vrij nieuwe Non nobis domine. Na alle carnaval vervangt Bram de tekst door “bla-bla “. Hij merkt nog fijntjes op dat we twee weken tijd hadden om te oefenen. Bram is gelukkig, onmisbaar en heeft wat te doen. We oefenen vooral op het tweede deel en zingen het daarna met pianobegeleiding. Bram stelt voor om eerst koffie te drinken en daarna te kijken wat er is blijven hangen. Dat blijkt reuze mee te vallen. Misschien zat er iets extra’s in de koffie?

Een tevreden Bram roept dat het tijd is voor “het serieuze werk”. Castles in the air gaat “a capella” voorbij. Vooral bij het tweede couplet blijft de ademspanning belangrijk. Beyond the sea is een juweeltje! The Apple doen we er meteen even bij. Bram zet daar de beurtzang op zijn kop. De dames zingen het herendeel. En de heren de damespartij. Net voordat het een dolle boel dreigt te worden, wordt alles weer normaal. Dat opent de weg naar Verleih uns Frieden. Dat mooie lied blijft een uitdaging. We naderen het einde van de repetitie. De vrolijkheid spat er af bij That’s amore. De mannen hebben de tweede stem nu bijna te pakken. De allerlaatste wordt Memory. Na een aarzelende start zingen we het overtuigend.

Het is een fijne avond geworden en we hebben heerlijk gezongen.



Donderdag 13 februari 2020

Repetities Posted on 14 Feb, 2020 20:32

Na een korte ontspanningsoefening volgt een ademhalingsoefening. Wat precies de oorzaak is, blijft onduidelijk, maar van eensgezind sissen is geen sprake. Onze dirigent geeft niet snel op en knipt de oefening in twee stukken. Stapsgewijs krijgt Encore het toch voor elkaar. De toonladder lijkt verdacht veel op de wijs van Boer daar ligt een kip in het water. We zingen niet, maar neuriën met een denkbeeldige hete aardappel in de mond. Dat geeft een bijzonder effect.

Na een feestelijk “alleluja” dat heel hoog en heel laag gaat, zoemt Bram twee tonen voor. Met het aanstaande carnaval voor de deur klinkt dat als “alaaf”. Het blijken echter de twee eerste noten van Tonight uit “West Side Story” te zijn. Zonder boek en een beetje weifelend met de tekst klinkt dit lied zuiver als maar kan. Bram kijkt tevreden en Encore is stiekem een beetje trots.

Na een week “oefenen” zijn we benieuwd wat er nog van Da pacem domine terechtkomt. Het resultaat valt reuze mee. Maar Bram is kritisch en zet de punten op de i. We worden “a capella” aan de tand gevoeld en moeten de klinkers aanhouden en niet sissen als een leeglopende band.

Vanaf maat achttien wordt flink aangepakt. Encore zakt nog een beetje. Met ondersteuning van de piano lukt het beter en Bram constateert dat we na twee weken nu het hele stuk zingen. Onze dirigent is een echte optimist!  

Bij Dindirindin vraagt Bram met klem niet in de tekst te kijken, want de eerste regel is bekend. Beter is het om de bewegingen van de dirigent te volgen. De coupletten worden flink doorgezongen en we blijken bij elke couplet en nootje lager uit te komen. Bij het slot zijn we diep gezakt. Het schaamrood staat ons op de kaken. Nog een laatste keer zingen we dit lied “a capella”.

Het lieflijke slaapliedje Durme wordt opgevolgd door het Veni Jesu. Beide liederen klinken fraai, al mist er iets bij het voor laatste “amor mi”. Bram merkt het wel op, maar kan niet lokaliseren welke partij het laat afweten. De bassen weten wel beter.

Voordat we aan de koffie gaan, zingen we met veel dynamiek Somewhere. Na de pauze stuntelen we met Non nobis domine. We hebben een hele week om weer te oefenen en het wordt vast nog mooier. En dan zijn we bij That’s amore. Vorige week leek het nog nergens op, maar nu gaan we het weer proberen. Omdat we in de eerste regel al een kwart toon zakken, besteedt Bram veel aandacht aan het intro.  Het blijkt weer een kwestie van een lange adem te zijn. De bassen leren de tweede stem en uiteindelijk zingen we het hele lied.

Met I feel pretty als uitsmijter luiden we de vakantie in. Tja, de krokussen staan al boven het gras en er bloeien ook al narcissen.



Next »