De langste dag is al weer een week voorbij. Hoewel het nog niet
echt de laatste repetitie is, is dit wel het laatste verhaal van het seizoen.
Encore gaat bijna met zomerreces. In kleine bezetting starten we met
inzingen. De temperatuur is hoog, de zuiverheid gelukkig ook.

Omdat Encore vanavond niet compleet is, wil onze dirigent vanavond geen werk instuderen. Hij kiest voor liederen uit ons ijzeren repertoire. Dat
doen we dan in alfabetische volgorde. Dan is het niet vreemd, dat we met As long as I have music beginnen. Na het
eerste couplet slaat Bram al af. Door een feminien overwicht dreigen de bassen
en tenoren het onderspit te delven. Bram laat de mannen op de voorste rij plaatsnemen.
Een beetje onwennig, maar het werkt wel!

Dan gaan we naar Beyond the sea.
Terwijl we de bladmuziek in de map opzoeken, zet Bram My Bonny is over the ocean in. Dat is “bingo” bij Encore! Al bulderend
bladeren we naar de juiste bladzijde. En daarna volgt er een prachtig gezongen Beyond
the sea
.

Bram vergist zich in de alfabetische volgorde. Hij stelt voor om meteen met
luchtkastelen verder te gaan. Maar het wordt Cantate Domino. Bram durft Encore los te laten en kruipt achter het
orgel. De muziek vult de ruimte en het dak gaat er af. Na afloop bevestigt
Bram, dat hij ons kon horen. Wij hem gelukkig ook!

Castles in the air is degelijk repertoire
en staat als een huis. Bij Cent mille chanson
galmen we de hele ruimte vol en omdat de buitendeur open staat, kan de hele
buurt meegenieten!
Als opmaat naar het volgende lied pingelt Bram Down by the riverside. Al zoekend naar het juiste muziekblad,
zingt Encore vrolijk mee. Bram is niet echt tevreden over het eerste couplet van Down by the Salley Gardens. Hij laat alle
zangers zich verspreiden in de ruimte. Alten staan tussen bassen, tenoren en
sopranen. Tijdens het tweede couplet verliezen we toon, een halfje maar. En met een herstart gaat het derde couplet weer zuiver.

We lopen terug en nemen onze basispositie weer in. Intussen maant Bram ons
tot kalmte en speelt wiegeliedjes. Dan zetten we Durme in, een slaapliedje dat heel kalm en lief gezongen wordt,
anders doet dat kindje geen oog dicht.

De zomerse temperatuur maakt ons dorstig, maar het is nog lang geen
pauze. Er ligt een flink klus: Funiculi
Funicula
moet met temperament worden gezongen en ook de uitspraak van het Italiaans vraagt volop
aandacht.

Als een duveltje uit een doosje is daar Het Dorp van Wim Sonneveld. Dit lied hebben we zolang niet gezongen,
dat de heren bij het refrein van het tuinpad raken. Even tussendoor een kleine
repetitie en we zingen de drie coupletten zoals het hoort.

Hoewel we niet zouden studeren, kan Bram het na de pauze niet laten om
nog even Memory uit “Cats” beet te
pakken. We oefenen het laatste stuk vanaf maat dertig. En natuurlijk oefenen we de prachtig akkoorden
aan het einde met een “hum” omhoog en een “hum” omlaag.

De laatste tien minuten zijn voor “Anatevka”. Encore zingt Sunrise Sunset prachtig en bij If I were a rich man nemen de mannen het
voortouw. To life wordt
het feestelijk slotlied van deze repetitie. Volgende week de laatste repetitie. Dan gaan we van de “N” naar de “Z”.
Van zomervakantie natuurlijk!