Er hangt een herfstachtige sfeer in de lanen van Heemstede. Uit het oefenpaleis straalt warm licht. Onze energieke dirigent start enigszins over tijd de repetitie. Omdat bij zingen de ademhaling van groot belang is, doen we oefeningen. Oh nee, het is zeker geen “Heel Nederland beweegt”. Het is snuiven, sissen en “babbel maar een beetje met me mee”.

Opgewarmd en met rode konen horen we de evaluatie van het laatste optreden aan. Bram is vriendelijk, maar spaart ons niet. Er gaan veel dingen goed. Het vierstemmige Veni Jesu van Cherubini was prachtig. Maar eerlijk is eerlijk, er kunnen nog dingen beter. Met deze instelling heeft Encore zich ontwikkeld naar een steeds hoger niveau. En dat vinden we eigenlijk best wel goed. We zingen voor ons plezier en willen ook iets bereiken.

Bram blijkt vandaag tien jaar als dirigent verbonden aan Encore. Dat is een hele prestatie en ook iets om even bij stil te staan. Onze dirigent neemt een  cadeau in dankbaarheid aan, maar laat zich niet van de wijs brengen. Hij geeft een vierstemmig akkoord en gaat van start met Tjèbjè Pojiem. Geteisterd door zuurstofgebrek zakt Encore twee keer een halve toon. Deze onzuiverheid is ongewenst en wordt met oefeningen aangepakt. We neuriën en spreken de tekst op één toon uit. Zo komt het toch nog goed.

Ook bij het Ave Maria, dat we op het Najaarsconcert met een soliste gaan zingen, moeten we flink aan de bak. We kennen het lied wel, maar zingen het nog niet vrij. Partij na partij wordt het tweede deel geoefend.

Na een kopje de koffie voorzien een heerlijk traktatie, ligt Memory op ons te wachten. Ook daar begint het tweede deel er op te lijken. De sopranen zwoegen om de solopartij van de bassen te volgen. We hebben er vertrouwen in dat het goed komt.

Het einde van de avond komt naderbij. Bram stelt voor om Down by the Salley gardens “a capella” te zingen. Het is al laat op de avond en de vermoeidheid speelt ons parten. Het klinkt aardig, maar niet echt koosjer.

Dan kondigt Bram het “mopje van de week” aan. We gaan afsluiten met Funiculi funicula.  Dit Italiaanse lied galmt feestelijk door het oefenpaleis. Er was blijkbaar nog voldoende puf.