Ook vanavond verwelkomen we een bezoekster die een avondje komt sfeerproeven. De zangers of zangeres wordt voorzien van bladmuziek en doet lekker een avond met ons mee. Dat vinden we de normaalste zaak van de wereld.

Bram wil starten, maar eerst geven onze vaste solisten kond van hun twintigjarige zangjubileum. Een versnapering in de pauze wordt toegezegd.

Dan gaan we van start met het inzingen. Bram vindt het onverantwoord om zonder warming-up aan het programma van Korenlint te beginnen. We openen met Tourdion, een drinklied uit lang vervlogen tijden. De bassen en alten zetten een prachtige cadans neer, waarop de sopranen in een te hoog tempo volgen. Bram slaat af en Encore maakt een herstart. Onze dirigent let op de balans tussen de melodie van de sopranen en de begeleiding van bassen en alten. Het is belangrijk dat de sopranen er hoorbaar bovenuit komen. Als de laatste noot van Beyond the sea wegebt, merkt Bram droogjes op, dat Encore dit lied merkbaar met veel plezier zingt. Het klinkt allemaal heel goed. The Raggle taggle gypsies blijkt een struikelblok. Bij het derde couplet zijn de heren de weg kwijt. De dames verliezen het spoor bij het vierde couplet. Bram wrijft in zijn handen en werkt er aan.

Bram luister bij Lead me lord kritisch en ontdekt wat rafeltjes bij de alten. Het is zaak om ook bij de zachte passages het ademapparaat op spanning te houden. Daarmee voorkomen we “vals” zingen. En daar Bram heeft een hekel aan.

Encore gaat bij Stars of the summernight goed van start. Voor een beter resultaat laat Bram het derde couplet toch nog een keer zingen. 

Veni Jesu van Cherubini klinkt als een klok. Het lied is eigenlijk zo voorbij. Bram twijfelt en laat de eerste regel nog een keer doen. Het wordt zacht en dus goed gezongen. De beurtzang bij Tonight klopt niet helemaal. We moeten even nadenken hoe we dit aanpakken, maar komen eruit.  Na Somewhere en I feel pretty belanden we in de pauze. Geen koffie dit keer.

Daarna gaan we aan de slag met het Ave Maria van Mussner. Na een week kennen we de noten nog. Bram neemt het zekere voor het onzekere en controleert Encore door  “a capella” te laten zingen. Zodra hij tevreden is, leren we het tweede deel. Dat gebeurt partij voor partij. En door te combineren bouwen we het lied op. We komen tot “nostrae”. Dat betekent dat we volgende keer nog wat is te doen.

Bram bepaalt het laatste lied van de avond. Heel verrassend is dat  Nichts soll uns scheiden van Buxtehude. Het blijkt een waardige afsluiting van deze repetitie.