Vanavond is er een grote opkomst. De twee gastzangeressen dachten alleen maar te kunnen kijken, maar om de sfeer echt te proeven worden ze voorzien van bladmuziek. En ze doen volop mee!

Onze dirigent begint met de zangoefeningen. De eerste is een klusje “pomperompompom”. Via de toonladder met de klinkers u, o en a komen we bij het bekende “Con amore”. Een beetje feestelijk kijken hoort er wel bij!

Het koor draait warm met As long as I have music. Dit lied uit ons ijzeren repertoire is voor ieder koorlid een muzikale geloofsbelijdenis. Niet zo gek dus dat Bram vraagt “vrij” te zingen zonder boek, maar dit verzoek wordt schoorvoetend opgevolgd. Onze dirigent wijst ons op twee dingen: geniet van het voorspel en zorg voor de juiste uitstraling! Met zoveel zaken aan het hoofd zakken de dames toch na een paar regels weg. Bram slaat af, stelt bij en dan starten we opnieuw.

Nu de kop er af is vervolgen we met het romantische Down by the Salley Gardens. Ook hier hebben we de opdracht “niet te zakken”. Twee toonladders tussendoor laten horen dat Encore best zuiver kan zingen. Het lied vordert al aardig en de toon blijft steeds op peil. Maar bij de laatste regel gaat het toch mis. Bram herhaalt het tweede couplet. Hij probeert een toontje lager, maar dat blijkt geen succes. Als we de laatste regel aan één stuk zingen, lukt het wel.

Het Ave Maria van Mussner hebben we bijna onder knie. De dirigent is terecht kritisch en doet nog een paar partijrepetities. De regel “Nunc et in hora mortis nostrae” dient in één adem gezongen. Op deze manier wordt het mooier.  Als de bassen aan de beurt zijn, zetten ze tot verrassing van Bram een prima resultaat neer. De bassen hebben stilletjes met de andere partijen mee geoefend.  

Nog voor de pauze zingen we een volledig Ave Maria, waarbij Bram de solopartij voor zijn rekening neemt. Zo hadden we dit lied niet eerder gehoord en we zijn duidelijk onder de indruk. Met een vierstemmig Veni Jesu sluiten we de eerste helft van de avond af.

Na de koffie is het tijd voor een geheugentest. Hoeveel kennen we nog van Memory uit Cats? Het klinkt allemaal heel aardig, maar Bram is nog niet tevreden.  Door in lange zinnen te zingen verbetert de klank van het akkoord. En bij het “hummen” aan het einde is het wel de bedoeling om naar de dirigent te kijken. De tekst is niet zo moeilijk. Daar hoef je niet voor in het boek te kijken. In de laatste minuten zingen een compleet Memory.

Daarna zwaaien we dirigent uit, die voor de laatste keer naar Mokum terugreist. Volgende week is er geen koor, over twee weken wel. Hopelijk heeft Bram dan alles op orde.