Op verzoek van de dirigent brengen we vanavond onze map met kerstmuziek mee. Na de solfègeoefening is het de beurt aan de toonladder. En die eindigt vanavond heel toepasselijk in “gloria”. Als engelkens zweven wij richting de evaluatie van het laatste kerstoptreden. Wat hebben we met veel enthousiasme voor de grote groep toehoorders in de Gravenzaal gezongen. En alles klonk daar ook zo zuiver. Onze dirigent glimt er nog van!

Uit pure enthousiasme volgt daarom vanavond een reprise.  Bram verrast ons met Swieta panienka syna usypiala, een Pools kerstliedje. We studeren de melodie in en storten ons daarna op de tekst. En omdat deze fonetisch op het blad is weergegeven, we hebben geen idee waar dit lied over gaat.

Bram schakelt van de ene naar de andere stempartijen en voegt ze samen tot een geheel. Er ontstaat iets, dat op een eerste couplet lijkt. De sopranen ervaren de andere partijen als hinderlijk, want het brengt ze van de wijs. Jammer, maar andere partijen horen nu eenmaal bij een meerstemmig lied. Na drie kwartier stevig repeteren vinden we het wel tijd voor een lekker kopje koffie.

Teruggekomen pakken we het Poolse moppie weer op en stoeien nog even met het tweede couplet. Helaas wordt het vals, dat wil zeggen het lied en niet de zangers van Encore.

Onze dirigent is een optimistisch mens en stelt voor om de hoogtepunten uit het kerstrepertoire te zingen. De First Noël wordt al vlotjes gevolgd door In the bleak midwinter. Het is net als bij het schaatsen. Het mag lang geleden zijn, maar een mens verleert het niet. Als nieuw koorlid weet je niet wat je overkomt, maar je laat je heerlijk meevoeren op de fraaie klanken van het Maria Wiegenlied. Een muzikaal juweeltje van de eerste orde. Met hoorbaar plezier zingen we het prachtige Perche si povero en daar maken we een van onze sopranen heel gelukkig mee.  

En met Ding dong merily on high wordt de avond ook weer afgesloten met het “gloria”. Maar dat zingen we dan wel uit het hoofd!