De eerste repetitie van het nieuwe jaar. Encore is zo goed als compleet. Op een enkele Encoriaan na, die galmend van de besneeuwde Alpen roetsjt. Na twee weken vakantie hebben we er zin in!

Met “pief-paf-poef” barst het vuurwerk in 2020 los. Want ook in de nieuwe decade zingt Encore doooor….!

De dirigent heeft een nieuw lied meegebracht. Het gaat om Dindirindin een moppie uit de late Middeleeuwen. Zodra Bram de tekst heeft geleerd, laat hij Encore van het blad zingen. IJdele hoop, want het lijkt eerlijk gezegd helemaal nergens op. Met een beetje begeleiding klinkt het al een stukje beter. En na wat partijrepetitie lukt het ons om de eerste zes maten te zingen. Daarna storten we ons op het couplet, dat meer als een madrigaal klinkt.

In dit lied speelt een nachtegaal een belangrijk rol. En toeval of niet, tijdens het repeteren vliegt er een het oefenpaleis binnen. Hij gaat op een veilig plekje zitten en neemt het schouwspel rustig in zich op. Na drie kwartier oefenen klinkt Dindirindin acceptabel. Het is altijd weer afwachten of we dat een volgende week ook weer voor elkaar krijgen.

Dan gaat het boek open. Bij het Ave Maria moeten we het zonder soliste doen. Maar Bram weet raad en zet de sopranen voor het blok. Die pakken de handschoen op en zingen overtuigend hun partij.

Bij Down by the Salley Gardens worden we op de proef gesteld. Bram vraagt ons het boek te sluiten en te zingen. Tekst en melodie moeten uit het hoofd en dat is soms een hele uitdaging. Veni Jesu blijkt voor ons geen probleem en we galmen het lied door de ruimte. En met het vrolijk Raggle taggle gypsies sluiten we de repetitie af. Een beetje eerder dan anders, want we maken tijd voor de “bubbles”. Met de glazen geheven brengen we een toast uit en wensen we elkaar “een fantastisch koorjaar!”