Het is gebruikelijk dat we pas voluit zingen, als het stemapparaat voldoende is opgewarmd en de stembanden los zijn. En eigenlijk horen ook allerlei spieren van schouders, nek, mond, tong en gezicht los gemaakt te worden. Het vraagt enige voorbereiding, voordat we met het echte werk beginnen.

Natuurlijk is ook de toonzuiverheid van groot belang. Voor onze dirigent is dat een voorwaarde. We neuriën, “klik-klakken” en doen een toonladder met  “mama”.

Dan knikt Bram goedkeurend en beginnen we met Beyond the sea. Het lied wordt mooi gezongen en daarom doen we geheel in stijl Castles in the air erbij.  Het eerste couplet mèt en het tweede couplet zonder pianobegeleiding. Helaas blijkt Encore toch een beetje in toon gezakt. We nemen revanche met Cantate Domino, dat we heel knap uit het hoofd zingen.

Nu is het tijd voor Dindirindin. Het is altijd spannend om een pas ingestudeerd lied een week later weer te zingen. Want “In het verleden behaalde resultaten geven immers geen garantie voor de toekomst”.  Het refrein lukt ons prima, maar bij het couplet vallen stukjes weg en wordt het een “gatenkaas”.

Bram gaat met zijn tijd mee en laat de Middeleeuwse tekst van het couplet op ritme “rappen”. De Ali B’s van Encore rappen er flink op los.  Na drie coupletten zang en een partijrepetitie gaat elke stempartij in een hoek van ons zangpaleis staan om elkaar vervolgens toe te zingen. Het resultaat is heel aardig en met de opmerking “Jullie kunnen weer een week oefenen” tikt Bram het lied af.

Voor de pauze willen we nog iets lekkers zingen en Brams ogen vallen op Stay with me. Hij herinnert de tenoren aan een kerstliedje en dan zetten we in. Ook Sonntagmorgen  klinkt als een klok.

Als de koffie op is, storten we ons op het nieuwe lied Da pacem Domine van Robert Führer. Een broodschrijver die zijn financiële problemen probeerde te overwinnen door allerlei fraaie koorwerkjes te schrijven. Er zwerven talloze filmpjes op Youtube, maar volgens onze dirigent kunnen wij dit lied veel mooier zingen. We oefenen de tekst en zingen “noe, noe” om een mooie klank te bereiken. Uiteindelijk wordt het een lied, maar om aan de verwachtingen van onze dirigent te voldoen, is er nog wel veel aan te doen.

Tien minuten voor het einde gunt Bram de heren ook hun lolletje en legt Verleih uns Frieden op de lessenaar.  Dit lied is altijd een grote uitdaging en vanavond helemaal, omdat de begeleiding in een onregelmatig tempo is. Bram is de pianopartij kwijtgeraakt aan een ons bekende pianiste.

Met Funicula, het laatste lied, gaat het dak er af. In een opgewekte stemming zetten we na afloop alle stoelen weer op hun plaats. We gaan naar huis met de wetenschap dat een week snel om is en Dindirindin nog op ons wacht.