U weet wel. Die zangkoren, waar de zangers en zangeressen met een ernstig gezicht op serieuze wijze een lied ten gehore brengen. Nu zucht u eens diep en vraagt zich af of er in zo koor ook wel eens flink gelachen wordt. Waar het op een repetitie niet alleen om zuivere zangkunst gaat, maar waar het gewoon ook de hele avond dikke pret is. Zouden zulke zangkoren wel bestaan?

Als u een geheimpje kunt bewaren ……

Zo’n koor bestaat in de gemeente Heemstede. Niet bepaald de culturele metropool van ons land, maar toch. Er is daar een koor waar de dirigent, we noemen hem voor het gemak maar even Bram, op vrolijke wijze de repetitieavond begint. Met een ernstig gezicht zegt hij dat hij met een simpel toonladdertje begint en speelt er dan eentje voor met een valkuil erin. Het koor begint enthousiast aan de eerste noten, maar gaandeweg klinkt de ladder toch anders dan bedoeld. Bram geniet van de verwarring en trekt een onschuldig gezicht.

Hij weet dat de meeste zangers graag met boek zingen en daarom verrast hij het koor met een akkoord en laat het lied Down by the Salley Gardens zingen. Terwijl een aantal zangers nog staat te schutteren met het boek, klinkt de piano al. Uiteindelijk zingen de meeste zangers de tekst voor bijna negentig procent uit het hoofd. Met een triomfantelijke blik begint Bram dan aan het Veni Jesu. Ook dit lied gaat bij velen volledig uit het hoofd. Opgetogen door het resultaat wisselt Bram de vleugel voor de pijpen. De orgelklanken daveren de ruimte in. Terug van het orgel pingelt Bram tussendoor even God save the Queen en wuift daarmee de “Brexit-Britten” uit.

Dan doet de vrolijke dirigent een beroep op de zangkunsten met het nieuwe lied Da pacem domine. De eerste bladzijde wordt keurig gezongen. Bij bladzijde twee wordt de klank van het koor al minder en bij bladzijde drie speelt Bram solo. Bram zit er niet mee. Hij wrijft zich in de handen en stort zich vol overgave op de klus. Op speelse wijze wordt het lied van achteren naar voren aangeleerd. Het koor is er weer verbaasd over. En helemaal omdat Bram als een soort stoorzender allerlei melodieën tussendoor speelt. Als eindelijk het lied mooi gezongen wordt, kruipt Bram opnieuw achter het orgel en galmt het koor dit religieuze lied de zaal in.

Na de koffie verrast Bram met de mededeling dat er nog zo’n klassieker in aantocht is. Maar om te voorkomen dat we ons ontpoppen tot een kerkkoor komt hij met een liefdeslied uit 1953. In no time hebben we Dean Martins That’s Amore onder de knie. Het koor heeft er lol in en geniet. En voor we het weten is het feest van de repetitie voorbij. Het was een gezellige avond en nu wachten we weer een week tot de volgende repetitie.

Niet verder vertellen, maar dit koor heet ………Encore.