Na afwezigheid van twee weken zingt Encore weer! En we hebben er zin in. Bram, onze dirigent, begint met de zangoefeningen en laat toonladders neuriën. De klank gaat over in “à” en dan naar  “ò”. De zuiverheid is ongekend. Dat belooft wat voor vanavond!

Alle Encorianen staan tijdens de oefening zonder muziekboek en daar maakt onze dirigent handig gebruik  van. Hij geeft een akkoord en zwaait ons vervolgens door Lead me Lord. We hebben ons eerste gebed gedaan en zijn tevreden over het resultaat.

Wat is er na twee weken vakantie nog blijven hangen van Dindirindin? Na het voorspel gaan we goed van start, maar als de tenoren een herhaling overslaan, ontspoort het lied. Na de een tweede start wordt het lied op prima wijze gezongen. Bram is niet tevreden en laat Dindirindin nog een keer “a capella” zingen. Een aantal Encorianen laat zich verleiden om in een walsritme te zingen in plaats van het marstempo. En bij de wals, het derde deel, zakken we per regel. Een extra repetitie voor de sopranen volgt, waarbij Bram ze tussendoor met allerlei foute noten verleidt. De sopranen houden stand. Het tweede couplet doen we “tutti” en “a capella”.  Ondanks alle aandacht voor de ademhaling, blijken we aan het einde toch iets gezakt.

Bram houdt de moed er in en laat ons Da pacem domine drie keer zingen. En dan is het goed genoeg om ons te storten op het vrij nieuwe Non nobis domine. Na alle carnaval vervangt Bram de tekst door “bla-bla “. Hij merkt nog fijntjes op dat we twee weken tijd hadden om te oefenen. Bram is gelukkig, onmisbaar en heeft wat te doen. We oefenen vooral op het tweede deel en zingen het daarna met pianobegeleiding. Bram stelt voor om eerst koffie te drinken en daarna te kijken wat er is blijven hangen. Dat blijkt reuze mee te vallen. Misschien zat er iets extra’s in de koffie?

Een tevreden Bram roept dat het tijd is voor “het serieuze werk”. Castles in the air gaat “a capella” voorbij. Vooral bij het tweede couplet blijft de ademspanning belangrijk. Beyond the sea is een juweeltje! The Apple doen we er meteen even bij. Bram zet daar de beurtzang op zijn kop. De dames zingen het herendeel. En de heren de damespartij. Net voordat het een dolle boel dreigt te worden, wordt alles weer normaal. Dat opent de weg naar Verleih uns Frieden. Dat mooie lied blijft een uitdaging. We naderen het einde van de repetitie. De vrolijkheid spat er af bij That’s amore. De mannen hebben de tweede stem nu bijna te pakken. De allerlaatste wordt Memory. Na een aarzelende start zingen we het overtuigend.

Het is een fijne avond geworden en we hebben heerlijk gezongen.