Bij de aanvang blijkt de opkomst wat achter te blijven. Maar gaandeweg druppelen er toch nog zangeressen binnen. Zodoende kunnen we op sterkte aan de ademhalingsoefeningen beginnen. Onze dirigent, blijkbaar ongevoelig voor welk virus dan ook, laat het koor lekker voor zich uit “sissen”. De “pareltjes” zweven door de ruimte van het oefenpaleis en de voorste rij heeft het zwaar te verduren.

Het “verrassingslied” van vanavond is Beyond the sea. Zonder boek lukken de eerste twee coupletten best aardig. Maar de tekst van het derde couplet lijkt wel gatenkaas. Voor Bram is dat reden om de tekst even te vervangen door ‘doe-doe”. Dan diept Bram het Ave Maria van Mussner op. Helaas zonder de solopartij, maar er komt volgende keer een oplossing.

Da pacem domine zingen we drie keer. Bram corrigeert de “à , ò en è”. De klank moet een beetje korter en vanachter uit de keel komen. Het bijpassende Non nobis domine wordt flink geoefend vanaf maat vijftien. Er is een nieuw lied uit het album van Robert Führer. Van Laudi anima oefenen we eerst de tekst in het juiste ritme. Dan legt Bram een basis met de baspartij. De sopranen, tenoren en alten volgen.

Zodra de koffie op is, wordt het tijd om de jarige dirigent te huldigen. Encore zingt het feestvarken uitbundig toe. En zo zuiver als mogelijk is. Dan doen we nog een stukje van Laudi anima. Het resultaat mag er zijn, maar volgende keer hebben we nog wel een paar bladzijden te doen.

Encore koestert haar veelzijdige repertoire. Bram neemt daarom met regelmaat de  liederen even door. Castless in the air klinkt vanavond zeer zuiver. Met veel enthousiasme volgt Cantate Domino. Dat lied zingen we dan ook al zolang dat we het kunnen dromen. Zingen met een boek wordt een beetje potsierlijk.  Dan zet Bram de partijen uit elkaar, ieder in een hoek. De opdracht is om Dindirindin naar elkaar te zingen. Dat betekent articuleren en voordragen. Helaas blijkt de ademhaling onvoldoende en zakken we per regel een halve toon. Voor de bassen wordt het onmogelijk om de laatste regels nog goed te zingen. De tenoren houden hier stand. Bram ondersteunt hier en daar met wat pianobegeleiding en dan lukt het beter. Het blijft een kwestie van spanning houden op het ademapparaat. Het dorp van Wim Sonneveld doet vanavond ook weer mee. En nog wel met alle drie de coupletten! En het vrolijke Let us wander klinkt als vanouds heel goed.

De sopranen mogen het laatste lied kiezen. Hun oog valt op Stay with me.. . Niet een lied dat past, als je op punt van vertrekken staat. Het laatste couplet wordt dan ook dramatisch vertolkt. De komende twee weken is er geen zangavond. En dat heeft niets te maken met de zwevende pareltjes.