Vanavond zingen we voor de derde keer in Hillegom, maar dit keer in een andere, minder galmende ruimte. Een terugkeer naar Heemstede is aanstaande, tenslotte is Encore een koor uit Heemstede. is een ruimte met een beetje ontstemde piano. Onze dirigent kan dat aan, zolang het koor maar niet vals zing. Want dat is pas echt erg.

 .

De opwarming begint zodra de stempartijen naar zin van Bram staan opgesteld. De stemming komt er meteen al in, als Bram de toonladders uitbreid met “halleluja”. We bereiken een hoogtepunt  met het zinnetje “Hou toch eens op met dat ge-emmer. Zing en wees blij, het is september”. Dat gunnen we onze dirigent wel.

Al snel zijn de stembanden op temperatuur en zingen we een stemmig Down by the Sally Gardens. Onze dirigent kijkt tevreden, maar werkt aan kwaliteit. En dus doen we het eerste couplet nog een keer. “A capella” dus. De ruimte heeft een zogenaamde droge akoestiek en dat maakt dat we alles goed horen. We horen de goede dingen en de fouten, we horen elkaar. Het komt de zuiverheid alleen maar ten goede. Nu we zon goed op dreef zijn en haakt onze dirigent met Beyond the sea aan. Dit lied klinkt mooi en ingetogen. Anderhalf jaar op non-actief laat zijn sporen na, maar zo te beluisteren komen we langzamerhand weer op het niveau waar Encore in maart 2020 geëindigd is.

Vorige week waren we druk in de weer met het instuderen van een nieuw lied. Nu is het de vraag, wat we nog weten van het meerstemmige The Pasture. Partij voor partij zingen we door en Bram bouw het hele lied weer regel voor regel op. Met begeleiding (inclusief voorspel) is het alleen nog een kwestie van op het juiste moment invallen. Tellen helpt ons daarbij.

Na de koffiepauze pakt Bram opnieuw The Pasture op. De derde partij wordt nogal divers gezongen en dat is reden om de heren nog even onder handen te nemen. Met een aanwijzing om het vooral “gebonden” te zingen, doen we nu het eerste en het tweede couplet. En zowaar, het lied begint er op te lijken.

De avond vordert gestaag en het wordt tijd om de “bekende stukken” uit ons repertoire te zingen. Vol goede moed begint onze dirigent aan Da Pacem Domine van Robert Führer. Een lied dat we voor de Coronapauze hebben gezongen. Bram speelt het voor, maar er zijn maar weinig Encorianen, die een blijk van herkenning geven. Bram legt het opzij en grijpt het Ave Maria van Andrea Mussner. En dan blijkt onze soliste (sopraan) helaas niet aanwezig en dus gaat dit lied ook niet door. Bram, onvermoeibaar, doet een heel uitdagend voorstel aan de dames: Sound the trumpet van Henri Purcell. De sopranen en alten pakken de handschoen op. De trompetjes schetteren nog niet helemaal; zoals eerder gezegd hebben we vanavond een “droge” akoestiek. Veni Jesu gaat veel beter en klinkt als vanouds. En ook The Apple, een folksong, zingen we prachtig. Met de Tonight uit “Westside Story” besluiten we de avond. Met een goed gevoel, omdat we gelukkig nog heel veel noten en teksten kennen.