Als een soort rondtoerend circus is Encore nu neergestreken net over de grens van Heemstede. Ons onderkomen is een gedempte gymzaal vol paapse tinten. Met zicht op het klimrek en de bok krijgt het woord “warming-up” een wat andere betekenis. Onze dirigent laat zich dit keer niet gaan en bespaart ons de ochtendgymnastiekdeuntjes. Integendeel, hij wil dat we de toonladder met “halleluja” gebonden zingen en laat vervolgens ook nog een vrolijke variant op ons los.

Zodra de stemming erin zit en het koor zuiver klinkt, wordt het tijd om de pianotoetsen te beroeren. Met de touche van Bram is helemaal niets mis, maar de piano klinkt …..  nou ja, gewoon vals. Zolang dat alleen de piano betreft, maken Bram en het koor er maar geen probleem van. We gaan van start met As long as I have music , een echte tranentrekker die ondanks de droge akoestiek goed klinkt.  Het Veni Jesu dat er op volgt, gaat op een paar verkeerde inzetjes bijna helemaal goed. Zingen is net als zwemmen, schaatsen en dansen. Je kan het een tijd niet hebben gedaan, maar je verleert het niet!

Vervolgens studeren we op The Pasture. Bram veronderstelt dat we twee weken hebben geoefend, maar na een paar regels zingen, spat deze droom uiteen. Het prachtige voorspel bracht de zangers van Encore eigenlijk al in verwarring. Op zo’n moment wrijft onze dirigent zich in de handen, hij veert op en roept blij, dat hij gelukkig niet voor niets is gekomen. En om te zorgen dat wij de moed niet verliezen, deelt hij ons verheugd mee dat hij gelukkig nog veel herkent. Vooral de tekst dus. De heren beginnen en Bram raadt aan om een rustig tempo aan te houden, diep in te ademen en in één adem te zingen. Als droegen de heren poëzie voor aan de dames. En zo zingen we het ook zonder tekst en oefenen de inzetten, zodat de melodielijn perfect doorloopt. Bram kneedt en boetseert en vergeet ook de dynamiek niet. Met de crescendo’s en decrescendo’s worden de punten op de “i” gezet. En zo is het een stemmig lied geworden met veel klankkleur.

Zodra de koffiepauze voorbij is, zijn er een paar korte mededelingen van het bestuur. Daarna kondigt onze dirigent Nichts, soll uns scheiden aan. Er is nog veel blijven hangen, maar eerlijk is eerlijk. Er zitten ook wat foutjes in.  Heel snel behoort het eerste deel weer tot de parate kennis. Dat doet Bram de vraag stellen: “Hoe zit het met le petit Messe Solenelle van Joseph Concone?” Welnu, het Kyrië lijkt er nog op. Onze dirigent wordt altijd vrolijk van deze mis en het verrast niet dat hij met de The RaggleTaggle Gypsy verder wil. Hier blijkt de begeleidende “Ha-ha-partij” heel lastig. Het is zoeken naar de juist toonhoogte.

Bij Tonight en Somewhere uit Westside Story blijkt de piano vals en eerlijk gezegd Encore gaat daar in mee. Gelukkig valt het niet zo op.

De uitsmijter van de avond wordt Thats Amore. Het klinkt gezellig en vrolijk, maar vooral unisono. De tweedestem blijkt verdwenen. Dat is een aandachtspuntje voor een volgende keer. Dan zingen we weer in deze paarse gymzaal. Passende kleding lijkt gewenst!.