Blog Image

Repetitieblog

Repetities van Encore

OP dit blog kun je lezen wat we op de repetitie geoefend hebben en welke bijzonderheden over die avond te vertellen valt.

Donderdag 13 februari 2020

Repetities Posted on 14 Feb, 2020 20:32:03

Na een korte ontspanningsoefening volgt een ademhalingsoefening. Wat precies de oorzaak is, blijft onduidelijk, maar van eensgezind sissen is geen sprake. Onze dirigent geeft niet snel op en knipt de oefening in twee stukken. Stapsgewijs krijgt Encore het toch voor elkaar. De toonladder lijkt verdacht veel op de wijs van Boer daar ligt een kip in het water. We zingen niet, maar neuriën met een denkbeeldige hete aardappel in de mond. Dat geeft een bijzonder effect.

Na een feestelijk “alleluja” dat heel hoog en heel laag gaat, zoemt Bram twee tonen voor. Met het aanstaande carnaval voor de deur klinkt dat als “alaaf”. Het blijken echter de twee eerste noten van Tonight uit “West Side Story” te zijn. Zonder boek en een beetje weifelend met de tekst klinkt dit lied zuiver als maar kan. Bram kijkt tevreden en Encore is stiekem een beetje trots.

Na een week “oefenen” zijn we benieuwd wat er nog van Da pacem domine terechtkomt. Het resultaat valt reuze mee. Maar Bram is kritisch en zet de punten op de i. We worden “a capella” aan de tand gevoeld en moeten de klinkers aanhouden en niet sissen als een leeglopende band.

Vanaf maat achttien wordt flink aangepakt. Encore zakt nog een beetje. Met ondersteuning van de piano lukt het beter en Bram constateert dat we na twee weken nu het hele stuk zingen. Onze dirigent is een echte optimist!  

Bij Dindirindin vraagt Bram met klem niet in de tekst te kijken, want de eerste regel is bekend. Beter is het om de bewegingen van de dirigent te volgen. De coupletten worden flink doorgezongen en we blijken bij elke couplet en nootje lager uit te komen. Bij het slot zijn we diep gezakt. Het schaamrood staat ons op de kaken. Nog een laatste keer zingen we dit lied “a capella”.

Het lieflijke slaapliedje Durme wordt opgevolgd door het Veni Jesu. Beide liederen klinken fraai, al mist er iets bij het voor laatste “amor mi”. Bram merkt het wel op, maar kan niet lokaliseren welke partij het laat afweten. De bassen weten wel beter.

Voordat we aan de koffie gaan, zingen we met veel dynamiek Somewhere. Na de pauze stuntelen we met Non nobis domine. We hebben een hele week om weer te oefenen en het wordt vast nog mooier. En dan zijn we bij That’s amore. Vorige week leek het nog nergens op, maar nu gaan we het weer proberen. Omdat we in de eerste regel al een kwart toon zakken, besteedt Bram veel aandacht aan het intro.  Het blijkt weer een kwestie van een lange adem te zijn. De bassen leren de tweede stem en uiteindelijk zingen we het hele lied.

Met I feel pretty als uitsmijter luiden we de vakantie in. Tja, de krokussen staan al boven het gras en er bloeien ook al narcissen.



Donderdag 6 februari 2020

Repetities Posted on 13 Feb, 2020 17:20:30

Laten we even een harde noot kraken. Kunt u noten lezen? Ik bedoel het muziekschrift?

Wel, dan behoort u tot een bevoorrechte groep.

Wordt een zanger die in de vijf lijnen van de notenbalk verdwaald dit noodlottig? En bestaat er trouwens wel een term om een persoon met deze beperking aan te duiden?

Voor de onwetende zanger is een partituur één groot avontuur. Het is alsof hij op reis gaat door een land met Chinees of Arabisch schrift. Hij gaapt de reclameborden aan en doet verwoede pogingen om terugkerende patronen in de tekens te herkennen. Hij verkeert eigenlijk in een noodsituatie en is erg hulpeloos.

Gaandeweg heeft hij toch een aantal zaken uit dat “geheimschrift” opgepikt. Zo heeft hij ontdekt dat noten met de stok onder “hoog” gaan en die met de stok boven “laag” kunnen. En met stokjes waaraan vlaggetjes zitten, wordt het meestal een vrolijke boel. De grote open noten blijken een blok aan het been en worden langer aangehouden.

Wat moet het heerlijk zijn om een blad met muziek in de handen gedrukt te krijgen en vervolgens alle tonen in het hoofd te kunnen voorstellen of wel direct te zingen.

Als de nood aan de man komt dan is daar gelukkig onze dirigent. Hij helpt de “blinde zangers” uit de nood. Hij heeft veel noten op zijn zang en speelt met gemak een toonladdertje voor. Of een passage uit een partituur. Zangers die “blind” zijn, maken van de nood een deugd en compenseren met de andere zintuigen of een goed geheugen. Om zuiver te zingen, is het notenlezen geen noodzaak.

Tijdens de repetities krijgen we van Bram muziekwetenschap in een notendop. Bij Dindirindin schakelen we tussen passages met een “driekwarts” en een “tweekwartsmaat”. Bij Durme zijn de noten zuiver, maar struikelen we weer over de tekst.

Bram gaat verder in “D” en belandt bij Da pacem domine. Bij dit lied volgt een lesje “dynamisch zingen”. We zetten accenten en maken crescendo’s en laten die volgen door decrescendo’s. Dan slaat het noodlot toe. Bram laat ons  Down by the Salley Gardens “a capella” en zonder bladmuziek zingen. De Encorianen verspreiden zich over de ruimte en als de nood het hoogst is, lopen we zingend richting de nooduitgang en bereiken we nog net op tijd de koffie. Het onthouden van de tekst van dit lied lukt met een ezelsbruggetje. Na “tree” rijmt “agree”, enzovoort.

Zodra de pauze voorbij is, beginnen we met een noodgang aan het nieuwe lied Non nobis domine. Bram lepelt de eerste delen op de bekende wijze in. Dan luidt hij plotseling de noodklok. In de partituur blijken een aantal noten verdwaald. Nood breekt wet en we mogen de notenbalk aanpassen. Deze noodoplossing is wel lastig voor degene met weinig kennis van zaken.

Met That’s amore sluiten we de repetitie af. De tweede stem laat het afweten en het lied klinkt nog niet zoals het hoort. Voor Bram geen reden om aan de noodrem te trekken. Hij zag dat menig zanger genoot.

Mocht u ook van zingen houden en in hoge nood verkeren, dan mag u best met ons meezingen. U bent genood.



Donderdag 30 januari 2020

Repetities Posted on 31 Jan, 2020 21:56:34

U weet wel. Die zangkoren, waar de zangers en zangeressen met een ernstig gezicht op serieuze wijze een lied ten gehore brengen. Nu zucht u eens diep en vraagt zich af of er in zo koor ook wel eens flink gelachen wordt. Waar het op een repetitie niet alleen om zuivere zangkunst gaat, maar waar het gewoon ook de hele avond dikke pret is. Zouden zulke zangkoren wel bestaan?

Als u een geheimpje kunt bewaren ……

Zo’n koor bestaat in de gemeente Heemstede. Niet bepaald de culturele metropool van ons land, maar toch. Er is daar een koor waar de dirigent, we noemen hem voor het gemak maar even Bram, op vrolijke wijze de repetitieavond begint. Met een ernstig gezicht zegt hij dat hij met een simpel toonladdertje begint en speelt er dan eentje voor met een valkuil erin. Het koor begint enthousiast aan de eerste noten, maar gaandeweg klinkt de ladder toch anders dan bedoeld. Bram geniet van de verwarring en trekt een onschuldig gezicht.

Hij weet dat de meeste zangers graag met boek zingen en daarom verrast hij het koor met een akkoord en laat het lied Down by the Salley Gardens zingen. Terwijl een aantal zangers nog staat te schutteren met het boek, klinkt de piano al. Uiteindelijk zingen de meeste zangers de tekst voor bijna negentig procent uit het hoofd. Met een triomfantelijke blik begint Bram dan aan het Veni Jesu. Ook dit lied gaat bij velen volledig uit het hoofd. Opgetogen door het resultaat wisselt Bram de vleugel voor de pijpen. De orgelklanken daveren de ruimte in. Terug van het orgel pingelt Bram tussendoor even God save the Queen en wuift daarmee de “Brexit-Britten” uit.

Dan doet de vrolijke dirigent een beroep op de zangkunsten met het nieuwe lied Da pacem domine. De eerste bladzijde wordt keurig gezongen. Bij bladzijde twee wordt de klank van het koor al minder en bij bladzijde drie speelt Bram solo. Bram zit er niet mee. Hij wrijft zich in de handen en stort zich vol overgave op de klus. Op speelse wijze wordt het lied van achteren naar voren aangeleerd. Het koor is er weer verbaasd over. En helemaal omdat Bram als een soort stoorzender allerlei melodieën tussendoor speelt. Als eindelijk het lied mooi gezongen wordt, kruipt Bram opnieuw achter het orgel en galmt het koor dit religieuze lied de zaal in.

Na de koffie verrast Bram met de mededeling dat er nog zo’n klassieker in aantocht is. Maar om te voorkomen dat we ons ontpoppen tot een kerkkoor komt hij met een liefdeslied uit 1953. In no time hebben we Dean Martins That’s Amore onder de knie. Het koor heeft er lol in en geniet. En voor we het weten is het feest van de repetitie voorbij. Het was een gezellige avond en nu wachten we weer een week tot de volgende repetitie.

Niet verder vertellen, maar dit koor heet ………Encore.



Donderdag 23 januari 2020

Repetities Posted on 26 Jan, 2020 20:28:22

Bijna tien minuten voor acht en de repetitie begint. Onze dirigent trekt een ernstig gezicht en wacht tot hij alle aandacht heeft. Dan gaat hij van start met de stemoefeningen. We maken toonladders op  de woorden “sinas, cola, jus d’orange, koffie en water”. Zodra de warming-up achter de rug is beginnen we met Dindirindin. Bij dit lied hebben we zowel de noten als de tekst al aardig onder de knie. Maar door een gebrekkige ademhaling blijken we toch een toontje lager uit te komen. Daar houdt onze dirigent niet van. Bram oefent dit lied afzonderlijk met de sopranen, alten, tenoren en bassen. Tenslotte laat hij “tutti” dit lied op de tekst “noe noe” zingen. En dan lukt het ons om op toon te blijven!

Voor de afwisseling doen we even “a capella” Tjèbjè Pojiem. Dat klinkt prachtig en heel zuiver. Ook met Castles in the air slaan we een goed figuur. Het maakt de weg vrij voor Da pacem. Was het overschatting van onze dirigent of schieten de zangers van Encore tekort? In ieder geval zongen we de eerste bladzijde en eindigde het in een lange pianosolo van Bram. Dat komt omdat we nog niet het complete lied hebben ingestudeerd. Er is dus werk aan de winkel!

We studeren dat het een lieve lust is. Zelfs na de pauze pakken we het vanaf maat zeventien nog een keer op. Dan breekt het uur van de waarheid aan. Voor de eerste keer zullen we het complete lied zingen. Bram stelt ons gerust met de opmerking dat “fouten maken mag”. Tot onze verbazing lukt het ons nog ook. We hebben vooruitgang geboekt!

Dan wordt het tijd om een greep uit het liedboek te doen. Na lange tijd zingen we vanavond weer “Memory” uit de musical “Cats”. Dat doen we zo’n wijze, dat zelfs een paar alten er “kippenvel” van krijgen.

Bram rakelt ook Tonight uit “West Side Story” op. Dit lied wordt krachtig en met overtuiging gezongen. Bram kiest als laatste nummer Tourdion, een middeleeuws drinklied. Gelukkig, DryJanuary is bijna voorbij!



Donderdag 16 januari 2020

Repetities Posted on 21 Jan, 2020 22:09:11

Het is gebruikelijk dat we pas voluit zingen, als het stemapparaat voldoende is opgewarmd en de stembanden los zijn. En eigenlijk horen ook allerlei spieren van schouders, nek, mond, tong en gezicht los gemaakt te worden. Het vraagt enige voorbereiding, voordat we met het echte werk beginnen.

Natuurlijk is ook de toonzuiverheid van groot belang. Voor onze dirigent is dat een voorwaarde. We neuriën, “klik-klakken” en doen een toonladder met  “mama”.

Dan knikt Bram goedkeurend en beginnen we met Beyond the sea. Het lied wordt mooi gezongen en daarom doen we geheel in stijl Castles in the air erbij.  Het eerste couplet mèt en het tweede couplet zonder pianobegeleiding. Helaas blijkt Encore toch een beetje in toon gezakt. We nemen revanche met Cantate Domino, dat we heel knap uit het hoofd zingen.

Nu is het tijd voor Dindirindin. Het is altijd spannend om een pas ingestudeerd lied een week later weer te zingen. Want “In het verleden behaalde resultaten geven immers geen garantie voor de toekomst”.  Het refrein lukt ons prima, maar bij het couplet vallen stukjes weg en wordt het een “gatenkaas”.

Bram gaat met zijn tijd mee en laat de Middeleeuwse tekst van het couplet op ritme “rappen”. De Ali B’s van Encore rappen er flink op los.  Na drie coupletten zang en een partijrepetitie gaat elke stempartij in een hoek van ons zangpaleis staan om elkaar vervolgens toe te zingen. Het resultaat is heel aardig en met de opmerking “Jullie kunnen weer een week oefenen” tikt Bram het lied af.

Voor de pauze willen we nog iets lekkers zingen en Brams ogen vallen op Stay with me. Hij herinnert de tenoren aan een kerstliedje en dan zetten we in. Ook Sonntagmorgen  klinkt als een klok.

Als de koffie op is, storten we ons op het nieuwe lied Da pacem Domine van Robert Führer. Een broodschrijver die zijn financiële problemen probeerde te overwinnen door allerlei fraaie koorwerkjes te schrijven. Er zwerven talloze filmpjes op Youtube, maar volgens onze dirigent kunnen wij dit lied veel mooier zingen. We oefenen de tekst en zingen “noe, noe” om een mooie klank te bereiken. Uiteindelijk wordt het een lied, maar om aan de verwachtingen van onze dirigent te voldoen, is er nog wel veel aan te doen.

Tien minuten voor het einde gunt Bram de heren ook hun lolletje en legt Verleih uns Frieden op de lessenaar.  Dit lied is altijd een grote uitdaging en vanavond helemaal, omdat de begeleiding in een onregelmatig tempo is. Bram is de pianopartij kwijtgeraakt aan een ons bekende pianiste.

Met Funicula, het laatste lied, gaat het dak er af. In een opgewekte stemming zetten we na afloop alle stoelen weer op hun plaats. We gaan naar huis met de wetenschap dat een week snel om is en Dindirindin nog op ons wacht.



Donderdag 9 januari 2020

Repetities Posted on 13 Jan, 2020 21:53:53

De eerste repetitie van het nieuwe jaar. Encore is zo goed als compleet. Op een enkele Encoriaan na, die galmend van de besneeuwde Alpen roetsjt. Na twee weken vakantie hebben we er zin in!

Met “pief-paf-poef” barst het vuurwerk in 2020 los. Want ook in de nieuwe decade zingt Encore doooor….!

De dirigent heeft een nieuw lied meegebracht. Het gaat om Dindirindin een moppie uit de late Middeleeuwen. Zodra Bram de tekst heeft geleerd, laat hij Encore van het blad zingen. IJdele hoop, want het lijkt eerlijk gezegd helemaal nergens op. Met een beetje begeleiding klinkt het al een stukje beter. En na wat partijrepetitie lukt het ons om de eerste zes maten te zingen. Daarna storten we ons op het couplet, dat meer als een madrigaal klinkt.

In dit lied speelt een nachtegaal een belangrijk rol. En toeval of niet, tijdens het repeteren vliegt er een het oefenpaleis binnen. Hij gaat op een veilig plekje zitten en neemt het schouwspel rustig in zich op. Na drie kwartier oefenen klinkt Dindirindin acceptabel. Het is altijd weer afwachten of we dat een volgende week ook weer voor elkaar krijgen.

Dan gaat het boek open. Bij het Ave Maria moeten we het zonder soliste doen. Maar Bram weet raad en zet de sopranen voor het blok. Die pakken de handschoen op en zingen overtuigend hun partij.

Bij Down by the Salley Gardens worden we op de proef gesteld. Bram vraagt ons het boek te sluiten en te zingen. Tekst en melodie moeten uit het hoofd en dat is soms een hele uitdaging. Veni Jesu blijkt voor ons geen probleem en we galmen het lied door de ruimte. En met het vrolijk Raggle taggle gypsies sluiten we de repetitie af. Een beetje eerder dan anders, want we maken tijd voor de “bubbles”. Met de glazen geheven brengen we een toast uit en wensen we elkaar “een fantastisch koorjaar!”



Donderdag 19 december 2019

Repetities Posted on 21 Dec, 2019 19:23:55

Met een prachtig Stille nacht brengt Bram ons met pianospel in de kerstsfeer. Omdat de verlichting is gedimd, zijn de lichtjes in de kerstboom goed te zien. Bij de eerste stemoefening gebruikt Bram “oh Maria” en dat klinkt vanavond héél zuiver. Vervolgens gaat Encore bij “babbel-maar-een-beetje-mee” vrolijk erop los. Met “Ik dans en ik zing” blijkt de stemming er goed in te zitten. Welkom op de laatste repetitie van het jaar 2019!

Dan is het harde werkelijkheid, want wat weten we nog van het nieuw ingestudeerde Poolse kerstliedje? Het blijkt te weinig. Bram overziet rustig het slagveld en slaat de hand aan de ploeg. Hij begint bij het tweede deel en bouwt Swieta Panienka Syna Usypiala weer op. Het lukt zowaar om een compleet lied te zingen.

Na het harde werken is het tijd om van de hoogtepunten uit het kerstrepertoire te genieten. Als eerste is dat The First Noël, dat gevolgd wordt door een prachtig gedicht. Dat wordt voorgedragen door één van de sopranen. Heel langzaam ontstaat er zo een stemmig kerstconcert. Helaas is de buurt niet uitgenodigd en zingt Encore zonder publiek.

Bij het Stille Nacht begeleidt Bram op het orgel. Away in a manger wordt gevolgd door Ding dong merrily on high. Voordat we het weten, is het tijd voor de pauze. Die is weer prima voorbereid, want het kopje koffie is versierd met kerstkransjes en banket.

Na de pauze is het mogelijk om een verzoeknummer te doen. Zo wordt er een traantje weggepinkt bij Have yourself a merry little Christmas. Bij het zoeken van een volgend lied wordt het Bram te onrustig. Even “dreigt” hij zelfs met Sint Nicolaasliedjes, maar gelukkig krijgt hij Encore weer onder controle. Na een “Denk na over wat je gaat zingen” gaan we van start en zingen een sfeervol Maria Wiegenlied.

Opnieuw wordt Encore verrast door een  gedicht. Dit keer passend bij de drukke decembermaand. Daar hoort natuurlijk een Oudhollands Kerstliedje bij. Voor de heren is daarvan de tekst zó eenvoudig. Vandaar dat Bram ze bij Perche si povero even wakker schudt door ze plotseling de damesregel “Ocaro’amabile, Dolce Bambino” te laten zingen. Ondanks de verrassing blijken ze dat goed te doen.

De kerstliederen uit het “American songbook” mogen niet ontbreken. I’m dreaming of a white Christmas en The most wonderfultime of the year worden met veel plezier gebracht. Ook Winterwonderland blijken we nog te kennen. Bram zet The Slighride in, maar doet toch eerst Jingle Bells. En tot slot zingen we overtuigend Vrolijk Kerstfeest. En echt, het was vanavond een feest. We hebben genoten van deze verzorgde avond!

En zou er nou ècht niemand voor de deur hebben staan luisteren? Om even mee te genieten. Iemand die de hond nog moest uitlaten. Of drie wijzen die een ster zochten. Of een vreemdeling die verdwaald was.



Donderdag 12 december 2019

Repetities Posted on 17 Dec, 2019 21:06:44

Op verzoek van de dirigent brengen we vanavond onze map met kerstmuziek mee. Na de solfègeoefening is het de beurt aan de toonladder. En die eindigt vanavond heel toepasselijk in “gloria”. Als engelkens zweven wij richting de evaluatie van het laatste kerstoptreden. Wat hebben we met veel enthousiasme voor de grote groep toehoorders in de Gravenzaal gezongen. En alles klonk daar ook zo zuiver. Onze dirigent glimt er nog van!

Uit pure enthousiasme volgt daarom vanavond een reprise.  Bram verrast ons met Swieta panienka syna usypiala, een Pools kerstliedje. We studeren de melodie in en storten ons daarna op de tekst. En omdat deze fonetisch op het blad is weergegeven, we hebben geen idee waar dit lied over gaat.

Bram schakelt van de ene naar de andere stempartijen en voegt ze samen tot een geheel. Er ontstaat iets, dat op een eerste couplet lijkt. De sopranen ervaren de andere partijen als hinderlijk, want het brengt ze van de wijs. Jammer, maar andere partijen horen nu eenmaal bij een meerstemmig lied. Na drie kwartier stevig repeteren vinden we het wel tijd voor een lekker kopje koffie.

Teruggekomen pakken we het Poolse moppie weer op en stoeien nog even met het tweede couplet. Helaas wordt het vals, dat wil zeggen het lied en niet de zangers van Encore.

Onze dirigent is een optimistisch mens en stelt voor om de hoogtepunten uit het kerstrepertoire te zingen. De First Noël wordt al vlotjes gevolgd door In the bleak midwinter. Het is net als bij het schaatsen. Het mag lang geleden zijn, maar een mens verleert het niet. Als nieuw koorlid weet je niet wat je overkomt, maar je laat je heerlijk meevoeren op de fraaie klanken van het Maria Wiegenlied. Een muzikaal juweeltje van de eerste orde. Met hoorbaar plezier zingen we het prachtige Perche si povero en daar maken we een van onze sopranen heel gelukkig mee.  

En met Ding dong merily on high wordt de avond ook weer afgesloten met het “gloria”. Maar dat zingen we dan wel uit het hoofd!



Next »